Wat betekent osseointegratie van tandheelkundige implantaten?

De ontdekking van osseointegratie was het resultaat van een toevallig fenomeen tijdens wetenschappelijke experimenten. In 1952 implanteerde Brånemark een optisch speculum van titanium in de tibia en fibula van konijnen voor in vivo microscopische observatie. Aan het einde van het experiment was het geïmplanteerde speculum stevig geïntegreerd met het omringende botweefsel en kon het niet worden verwijderd. Brånemark noemde dit fenomeen osseointegratie en begon onderzoek om het te benutten. Onder een lichtmicroscoop waargenomen, wordt osseointegratie gekenmerkt door direct contact tussen het botweefsel en het implantaat bij normale reconstructie zonder enig niet-osseus weefsel ertussen. Deze combinatie kan de continue geleiding en transmissie van het implantaat naar het botweefsel dragen. Functie van de lastverdeling. Vóór de ontdekking van osseointegratie functioneerden implantaten via het principe van mechanische retentie, meestal in de vorm van bladvormige implantaten of transmandibulaire implantaten om de retentie te verbeteren. Nadat de osseointegratietheorie is vastgesteld, wordt de kolomvorm of wortelvorming die de natuurlijke tandwortel nabootst, de standaardvorm van het implantaat.