Veel mensen denken dat tandheelkundige implantaten simpelweg een kwestie zijn van het inbrengen van een titanium schroef in het tandvlees. In werkelijkheid omvat een tandheelkundig implantaat tientallen processen, van grondstof tot plaatsing in uw mond, elk met strikte normen. Inferieure implantaten zullen binnen drie tot vijf jaar problemen veroorzaken, terwijl goede implantaten een leven lang meegaan; het verschil zit in deze details. Laten we het vandaag hebben over hoe een tandheelkundig implantaat van titaniumlegering wordt gemaakt.
1. Materiaalkeuze – Niet al het titanium is geschikt voor tandheelkundige implantaten.
Tandimplantaten gebruiken een TC4 ELI-titaniumlegering, die een hogere zuiverheid en minder onzuiverheden heeft. ELI is een afkorting voor 'Extra Low Interstitial', wat ultra-low interstitial element betekent. Overmatige hoeveelheden elementen zoals koolstof, zuurstof en stikstof kunnen de taaiheid en biocompatibiliteit van titanium beïnvloeden.
De implantaatmaterialen van gerenommeerde fabrikanten moeten voldoen aan de ISO 5832-3-normen, met een titaniumgehalte van niet minder dan 99,0%. Die belachelijk goedkope implantaten gebruiken mogelijk titanium van industriële-kwaliteit, en niet van medische kwaliteit.
2. Smelten – Vacuüm-suspensie-smelttechnologie.
Het smelten van titaniumlegeringen moet worden uitgevoerd in een vacuüm- of inert gasomgeving om metaaloxidatie te voorkomen. De algemeen gebruikte methode is vacuümboogsmelten, waarbij titanium in een water-gekoelde koperen smeltkroes wordt geplaatst en wordt gesmolten door een elektrische boog.
Dit proces vereist twee tot drie keer herhaaldelijk smelten om een uniforme samenstelling te garanderen. De smelttemperatuur overschrijdt 1600 graden Celsius en na afkoeling wordt een uniforme staaf van titaniumlegering gevormd.
3. Smeden, graanverfijning
De staaf kan niet rechtstreeks voor tandheelkundige implantaten worden gebruikt, omdat de korrels te grof zijn, wat resulteert in slechte prestaties. Het smeedproces dient twee doelen: ten eerste verandert het de vorm en ten tweede verfijnt het de korrels.
De smeedtemperatuur wordt geregeld tussen 800 en 950 graden Celsius en de vervorming moet meer dan 70% bedragen. Hoe groter de vervorming, hoe fijner de korrels en hoe beter de sterkte en taaiheid.
4. Bewerking: precisie op micron-niveau vereist
Het schroefdraadontwerp van tandheelkundige implantaten is uiterst complex, met strenge eisen aan de schroefdraadafstand, spoed en tandhoek. De bewerkingsprecisie moet binnen ±0,01 mm worden geregeld.
De ruwe bewerking gebeurt op CNC-draaibanken en de afwerking gebeurt op gespecialiseerde slijpmachines. Ten slotte is polijsten vereist, waarbij een oppervlakteruwheid van Ra 0,2 micron of minder wordt bereikt. Hoe gladder het implantaatoppervlak, hoe beter de osseo-integratie en hoe kleiner de kans dat bacteriën zich hechten.
5. Oppervlaktebehandeling: de meest cruciale stap
Het oppervlak van tandheelkundige implantaten is niet glad, maar ondergaat een speciale behandeling. Veel voorkomende methoden zijn onder meer:
Zandstralen: Bij het stralen op hoge-snelheid met aluminiumoxide- of titaniumdioxidedeeltjes ontstaan micron- putjes op het oppervlak. Deze putjes vergemakkelijken de adhesie van botcellen en versnellen de osseo-integratie.
Zuuretsen: Een mengsel van zoutzuur en zwavelzuur wordt gebruikt om het oppervlak te corroderen, waardoor een fijnere microstructuur ontstaat.
Anodiseren: Elektrolyse genereert een oxidefilm op het oppervlak. Deze film is niet alleen corrosiebestendig- maar geeft ook verschillende kleuren weer, afhankelijk van de toegepaste spanning.
Sommige fabrikanten bedekken de implantaten zelfs met een laag hydroxyapatiet om de samenstelling van menselijk bot na te bootsen, waardoor de osseo-integratie verder wordt versneld.
6. Reiniging en verpakking, absoluut steriel Tandheelkundige implantaten moeten een grondige reiniging ondergaan voordat ze de fabriek verlaten.
Eerst verwijdert ultrasoon reinigen olie en onzuiverheden, gevolgd door spoelen met zuiver water en ten slotte sterilisatie met medische alcohol of ethyleenoxide.
Het verpakken moet plaatsvinden in een klasse 100 cleanroom. Elk implantaat is individueel verpakt, waarbij het batchnummer, de vervaldatum, het materiaal en de specificaties duidelijk op de verpakking staan aangegeven.
7. Kwaliteitscontrole: elk stuk moet aan de normen voldoen
Inspecties vóór verzending omvatten:
Chemische samenstellingsanalyse: Bevestiging dat de samenstelling van de titaniumlegering voldoet aan de normen.
Testen van mechanische eigenschappen: Treksterkte, vloeigrens en rek moeten allemaal aan de normen voldoen.
Metallografische structuurinspectie: Korrelgrootte en insluitsels zijn allemaal vereist.
Inspectie van de oppervlaktekwaliteit: Geen scheuren, krassen of oxidehuid.
Dimensionale inspectie: De nauwkeurigheid van de schroefdraad en de algemene afmetingen moeten overeenkomen met de tekeningen.
Inspectie van verpakkingsintegriteit: ervoor zorgen dat de steriele verpakking onbeschadigd is.
Waarom zijn tandheelkundige implantaten zo duur?
Je zult het begrijpen nadat je het hele proces hebt gelezen. Wat een simpele titaniumschroef lijkt, omvat tientallen processen en talloze tests. Een probleem bij welke stap dan ook kan de uitkomst van het implantaat beïnvloeden.